Gastroschisis

Gastro-watte?!

Eindelijk, het is zover. Zestien weken zwanger en we waren onderweg naar onze afspraak bij de verloskundige voor een pretecho. We waren natuurlijk erg benieuwd hoe ons kleintje eruit zou zien, maar vooral reuze nieuwsgierig of het een meisje of een jongetje zou worden. We werden heel hartelijk ontvangen en ik mocht gelijk gaan liggen. Al snel zagen wij het hartje kloppen en hoe de kleine lekker lag te spartelen. Dennis zat naast mij en maakte een filmpje op zijn telefoon en ik lag daar op een roze wolk. Er werden ondertussen mooie 3D foto’s gemaakt van zijn mooie gezichtje.

“Oke, dan ga ik nu kijken naar het geslacht” zei ze. Het bleef wel erg lang stil en Dennis stopt met filmen, op dat moment voelde ik een spanning in de kamer die ik liever niet voelde. “Ik heb niet zo leuk nieuws, ik ben natuurlijk geen arts maar ik zie iets op de echo wat er niet hoort.” De verloskundige wees aan op het scherm richting het buikje, het leek op koraalrif wat boven het buikje dreef. Ik schoot gelijk in paniek en begon te huilen en ik vroeg wat volgens haar zou kunnen zijn. “Het ziet er naar uit dat er wat darmen buiten de buikwand hangen, het spijt me maar ik moet het ziekenhuis bellen.” Nadat ze gebeld had vertelde ze dat het ziekenhuis contact met ons zou opnemen voor een afspraak. Ze gaf ons de foto’s en zei dat dat ze liever had dat ze leuk nieuws had voor ons, maar helaas was dat niet het geval. Thuis bekeek ik de foto’s en dit is ondanks de vervelende herinnering, de mooiste echo foto van onze zoon. Hij heeft zijn vuistjes bij zijn gezicht als een echte vechter, er verscheen een glimlach op mijn gezicht. Naar mijn mening straalt hij kracht uit op de foto, als een echte bokser gaat hij de strijd aan. En dat gaf mij weer kracht en hoop dat alles goed zou komen.

Onzekerheid en angst

Thuis, (toen nog in Rotterdam) hebben we samen gehuild en elkaar alleen maar vastgehouden. Het was bijna weekend en we werden pas maandag gebeld voor een afspraak in het Erasmusziekenhuis in Rotterdam. Twee weken lang hebben wij in onzekerheid gezeten zonder nog een echte diagnose. Tijdens de uitgebreide echo werden er inderdaad darmen buiten de buikwand waargenomen, ondanks dat ik het eigenlijk al wist kwam het weer als een schok binnen. “Uw kindje heeft Gastroschisis, een opening in de buikwand waardoor er darmen naar buiten komen.” zei de arts. Wij hadden werkelijk waar nog nooit van zoiets gehoord en er volgde een uitgebreide uitleg over de aangeboren afwijking.


  •  Een Gastroschisis is een zeldzaam voorkomend ziektebeeld. Het is een aangeboren afwijking en ontstaat tussen de achtste en elfde week van de zwangerschap. Bij een Gastroschisis is er sprake van een defect in de buikwand rechts naast de navel. Door dit defect stulpen de ingewanden naar buiten en liggen vrij in de baarmoeder of na de geboorte op de buik. De grootte van het defect van de buikwand kan verschillen. De organen die buiten de buik liggen kunnen zijn dunne en dikke darm, milt, de maag en soms lever. Doordat de darmen zich buiten de buik bevinden, kunnen deze geïrriteerd raken en verdikt.
  • Ongeveer 2 tot 6 op de 10.000 kinderen wordt geboren met Gastroschisis.
  • Kinderen met een Gastroschisis hebben meer kans om te overlijden in de baarmoeder dan een kind zonder afwijkingen. Om dit te voorkomen is het noodzakelijk meerdere echo’s te verrichten tijdens de zwangerschap en tot aan de bevalling het kind goed in de gaten te houden. In dit geval is het zeer wenselijk dat de afwijking al tijdig tijdens de zwangerschap wordt ontdekt.
  • Na de bevalling wordt er een plastic zak om zijn onderlichaam geplaatst tegen infecties en in meeste gevallen (zo ook in ons geval) wordt het kind direct na de bevalling geopereerd.

Dit is maar een klein deel aan informatie die ik met jullie deel want het is gewoon echt teveel. Maar je kunt je wel voorstellen dat ondanks zoveel informatie die wij kregen, dat je alsnog met veel vragen zit. En ook met angst, met elk scenario moet je wel rekening mee houden wat er allemaal kan gebeuren tijdens mijn zwangerschap.

De dag voor de bevalling

Momenteel ben ik nu 37 weken zwanger en 4 dagen en word ik morgen ingeleid in het ziekenhuis, en ik ben best nerveus omdat ik ook tijdens de bevalling rekening moet houden met verschillende scenario’s….. We worden morgen om 11 uur in de ochtend verwacht in het ziekenhuis en dan gaan ze beginnen met primen. Als het allemaal volgens planning verloopt dan worden de weeën opgewekt en kan ik gaan bevallen, maar het zou zo maar eens een aantal dagen kunnen duren. Zelfs een eventuele keizersnede wordt niet uitgesloten. (Maar dat is wel de allerlaatste optie).

Ondanks dit alles heb ik wel echt genoten van mijn zwangerschap en vele mooie momenten gekoesterd en gedeeld met Dennis, familie en lieve fijne vrienden. Lieve kleine sterke zoon, die mijn gekneusde ribben heeft bezorgd omdat je zo hard kan trappen. Je hebt misschien een moeilijke start, maar jij kan dit aan en alles komt goed! Mama en papa kunnen niet wachten om je vast te houden <3

Natuurlijk houd ik jullie op de hoogte hoe alles gaat verlopen na de bevalling en de operatie, voel je vrij om een reactie achter te laten op mijn Blog. Ken je iemand die het zelfde mee maakt of wil je je eigen verhaal delen of vragen stellen? Dan mag je mij een email sturen naar mamaloublog@gmail.com.